Geen categorie

Closure

Auto’s in allerlei verschillende kleuren die voorbij flitsten, mensen die me raar aankeken. Zwervers die me bestalen en de vieze grond die mijn jeans verwoestte. Mensen boden me hulp aan die ik niet kon gebruiken, blikken van medelijden raakten me niet. Ik zat daar maar te wachten en om me heen te kijken. Te dromen en te denken aan hoe het had kunnen zijn. Ik verliet mijn heilige vierkante meter slechts om een beker koffie te halen, voor de rest van de tijd was dat mijn plek.

Het was mijn plek waar ik nadacht, waar ik mensen voorbij zag lopen en over me hoorde roddelen. Terwijl ik mijn koffie dronk en af en toe een voorbij waaiende krant las, hoorde ik het. Stemmen die ik hoorde, maar niet onthield. Blikken die mij wel zagen maar door mij niet gezien werden. Immuun voor alles wat er om me heen gebeurde. Immuun voor de gedachte dat dit wel eens zinloos zou kunnen zijn.

Het was voor mij de plek die me het meest aan je deed denken. De plek waar ik me het dichtste bij je zou kunnen voelen.  Maar wat voor mij als de plek in jou hart voelde, bleek uiteindelijk slechts een kale hoek van een straat te zijn. Ik werd door iedereen opgemerkt, behalve door jou. Door iedereen gezien, behalve door jou. Door iedereen onthouden, behalve door jou. Ik heb vaak gedacht om op te staan en weg te lopen, maar ik kon het niet. Ik bleef zitten. Ik bleef op je zitten wachten.

Die ene dag werd ik wakker door een trap tegen mijn rug. Het felle zonlicht wat meteen in mijn ogen scheen, verblindde me even. Uiteindelijk zag ik de contouren van jouw gezicht en je praatte en praatte. Die woorden waren sinds maanden weer het eerste wat ik verstond en onthield. Het kwam bij me binnen als messteken in mijn hart. Die dag verliet ik mijn plek.

Op veertien februari viel er een witte enveloppe op de mat. Ik verwachtte geen Valentijnspost, dus maakte hem nietsvermoedend open. Ik las de eerste zin van de kaart en gooide hem verschrikt op de grond. Zakte in elkaar tegen de muur, greep met mijn handen in mijn haar. Wachtte vijf minuten. Maar ik voelde niks. Voorzichtig pakte ik de kaart voor een tweede keer op en las hem tot aan het laatste woord. Dit waren die woorden vol lof en liefde waar ik al die tijd op had gewacht, dit was alles wat ik destijds gewild had. Maar ik voelde niks, het raakte me niet.. en ik voelde dat het voorbij was. After all.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *