Geen categorie

De andere kant van eenzaamheid

Ik vond eenzaamheid het engste wat er was. Ik kwam er een paar jaar geleden achter. Ik zat op een brakke zondagochtend bij een foute scharrel op het balkon een ranzige filterkoffie weg te werken. Hij vroeg: ‘Wat is nou eigenlijk jouw grootste angst?’ Ik had totaal geen zin om me kwetsbaar op te stellen op dat moment, maar toch trof het me opeens. Het idee van alleen zijn. Misschien kwam het door de verdovende middelen die nog in mijn lichaam na raasden. Of door de triestheid van het moment, daar op een balkonnetje, met een kater en tien verse blauwe plekken. Maar dat was de eerste keer dat de term ‘eenzaamheid’ me zo aangreep.  

Dit weekend Netflixte ik in recordtijd het eerste seizoen van 13 Reasons Why weg. Ik merkte dat sommige delen me opvallend veel deden. Me aan het denken zetten. Het niet naar elkaar luisteren. Aannames doen. Elkaars gevoel in hokjes stoppen, er een label op plakken. En erger: elkaars gevoel veroordelen, elkaar vertellen wat je wel en niet zou mogen voelen. Heb je niets traumatiserends meegemaakt? Dan niet zeuren en gewoon doorbijten. Ben jij degene die het uitmaakte? Dan mag je niet zoveel verdriet hebben als die ander. Werk je maar 32 uur? Jij kunt helemaal niet overspannen zijn! Helaas maakte ik dit jaar zelf een situatie mee waarin mijn verdriet door anderen gelabeld werd en waarin ik me enorm in de steek gelaten heb gevoeld. Door mensen waar ik zielsveel van hield.

De afgelopen tijd heb ik zelf dus een beetje mogen proeven van dat begrip ‘eenzaamheid’. Mijn grootste angst. En waar ik dacht dat het zou gaan over het ‘alleen-zijn’: alleen eten, alleen slapen, alleen uit eten gaan, alleen op vakantie gaan… bleek er ook nog een totaal andere vorm van eenzaamheid te zijn. Diepe teleurstelling in de mensen waarvan ik dacht dat ik me dankzij hen nooit eenzaam zou hoeven voelen.

Tijdens mijn Netflix-avontuur dacht ik terug aan dat balkonmoment en kon ik er wel een beetje om lachen. Ik was bang geweest voor een bepaald scenario, maar kreeg een totaal ander verhaal voorgeschoteld. En ook al was het gevoel dat daarbij hoorde nog tien keer erger dan ik had verwacht, mijn angst is nu voor een groot deel verdwenen. Want mijn grootste les: eenzaamheid heeft helemaal niets met de fysieke aanwezigheid van andere mensen te maken. Liever één vage kennis die jouw stille schreeuw om hulp hoort, dan een vriendengroep waarin geen ruimte is voor jouw lelijkste hartenpijn. Luister een beetje naar elkaar. Het kan echt het verschil maken voor iemand.

Deze blog werd eerder gepubliceerd op Lifejunkie.nl. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *