Gedachten

Dingen die ik leerde over vriendschap

Van alle relaties die je in een mensenleven aan gaat vind ik ‘de vriendschap’ toch eigenlijk wel heel erg uniek. Ik bedoel: dit zijn de mensen die je écht helemaal zelf kunt uitkiezen en waar je niet ongevraagd mee opgezadeld wordt. Heel anders dan een familie- of collegaband. Maar maakt dat vriendschappen per definitie makkelijk? Nee, ik vind van niet. 

De afgelopen jaren heb ik best wat vriendschappen laten varen omdat het toch niet zo’n goede match bleek. Ik dacht dat dat dan altijd kwam doordat we ‘andere interesses kregen’, maar misschien is het simpeler dan dat. Iemand zei laatst tegen mij: Vriendschappen die gebaseerd zijn op wie je bent, gaan langer mee dan vriendschappen gebaseerd op wat je doet of wat je hebt. En verrek, dat is het natuurlijk ook gewoon. Wanneer je elkaar als vrienden gewoon een mega fantastisch mens vindt, maakt het geen snars uit welke interesses je wel of niet deelt. Ik besef me nu dat veel van die vriendschappen draaiden om dingen die ik wel/niet deed en de échte klik ontbrak daarbij. Zodra we dan geen stapmaatjes meer waren of in hetzelfde schuitje zaten, donderde de hele boel meteen in elkaar.

Veel vriendschappen ontstaan terwijl je super jong bent en ik wist op mijn veertiende nog niet eens wie ik zelf was. Dus ja, hoe moeten anderen dat dan weten? Het is dan ook niet zo gek dat ik sinds die tijd veel vriendschappen heb opgebouwd die later ook weer verwaterd zijn. Soms omdat je die persoon toch helemaal niet zo leuk vindt ‘om wie hij/zij is’ en soms ook omdat ik niet genoeg mijn best heb gedaan om iemand echt te leren kennen. Ik vond het dan moeilijk of ongemakkelijk om een vriendschap uit te diepen die vanuit een enorme oppervlakkigheid ontstaan was. Ik had in sommige situaties beter mijn best kunnen doen om te onderzoeken of er nog een kans was om dichter bij elkaar te komen. Maar dan nog – soms verwatert de boel ook gewoon. Je ontmoet elkaar op een bepaald punt in je leven en onder bepaalde omstandigheden. Zodra die omstandigheden veranderen, wordt het interessant. Zit het diep genoeg of was je gewoon toevallig op hetzelfde moment op dezelfde plek?

 

 

De afgelopen vijftien jaar ontmoette ik hordes met mensen via school, studentenhuizen, stappen, werk, sport en ga zo maar door. Maar hoeveel van hen spreek ik nu nog? Ik denk nog geen tien procent. Dat vond ik een tijdje erg raar en ik voelde me dan een ongeïnteresseerde hork, maar ik heb geleerd dat het logisch is dat sommige vriendschappen eindig of vluchtig zijn. Sterker nog: ik denk dat sommige mensen alleen maar in je leven komen om je even een spiegel voor te houden. Zo van: JA HALLO DAAR, KIJK EVEN WAT JE DOET! en daarna weer snel pleite zijn. De band met dat soort personen is vaak heel kort, heftig en super leerzaam. Dat moest gewoon even zo zijn.

Het fijne is ook dat je gaandeweg ontdekt wat oprecht is en wat niet. Het kan een bevrijding zijn om afscheid te nemen van die mensen die niet het beste met je voor hebben, teveel energie van je vragen of je niet de ruimte geven om ononderbroken je verhaal te doen. Mijn ervaring is zelfs dat ik daardoor een paar keer een nieuwe vriendschap opdeed, doordat ik letterlijk ‘ruimte’ maakte. Ik hoor zo vaak om me heen dat ‘vriendinnen’ elkaar eigenlijk helemaal niet mogen of iemand uitnodigen op een feestje ‘omdat dat nu eenmaal zo hoort’. En dan vraag ik me af: wie heeft daar nu in godsnaam iets aan dan? Verspil geen energie. Ik ben heel dankbaar voor mijn vrienden die ik nu op twee handen kan tellen én ik lach me iedere dag weer kapot om hoe uniek zij zijn. Er wordt gelachen, geluisterd, er worden veel dansjes gedaan en er wordt veel wijn gedronken. Ik voel me absoluut een geluksvogel.

Wat betekent vriendschap voor jou?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *