Gedachten

Een blog over niet bloggen

Een jaar geleden begon ik weer met schrijven. Het is de beste en meest logische keuze die ik sinds lange tijd heb gemaakt. Altijd al had ik de dringende behoefte om iets ‘voor mezelf’ te doen, ik ben altijd al met taal bezig geweest en in mijn kinder- en pubertijd heb ik altijd veel geschreven. Ik wist dat ik er blij van werd, maar ik heb het lang laten verslonzen en er niets mee gedaan. Ook een beetje uit verlegenheid, misschien. Het is ook niet niks om je hele leven zomaar de ether in te slingeren. 

Ik begon in mei vorig jaar weer met bloggen dankzij een oproep van Benthe die gastbloggers zocht voor haar platform Lifejunkie. Via die weg werden mijn berichten meteen goed gelezen, kreeg ik veel reacties en ook wat andere schrijfopdrachtjes voor andere platforms. Ik dacht ‘Yay, dit is het!’, scoorde een KvK-nummer en was van plan om veel mooie schrijfopdrachten te doen. Toch kwam ik er in de maanden daarna achter dat freelancen helemaal niet zo makkelijk is als het lijkt (zeker niet naast een fulltime baan) en misschien toch op dit moment ook niet helemaal mijn ding is.

Dus nee, het werd niet meteen een glansrijke schrijverscarrière en dat voelt een beetje als ‘falen’ wanneer je je nieuwe status als ondernemer een paar maanden daarvoor nog wereldkundig hebt gemaakt. En daardoor raakte jammer genoeg niet alleen mijn ondernemerslust, maar ook mijn hele zin om te schrijven een beetje in het slop. De afgelopen maand schreef ik nog amper een letter en perste ik er alleen nog met moeite een maandoverzichtje uit. En waarom? Puur omdat ik momenteel niet zo goed weet wat ik ermee wil, met ‘dat schrijven’, en dat verlamde de hele boel een beetje.

Tot ik vandaag mijn blogs van het afgelopen jaar aan het teruglezen was. Gek genoeg ging mijn eerste blog voor Lifejunkie namelijk precies over de stuggle die ik nu doormaak. De titel luidde: 3 dingen die ik leerde over ‘iets voor mezelf doen’. In deze blog schrijf ik onder andere: ”Maar ik ondernam nooit echt actie, want geen van die ideeën was ‘perfect’ in mijn hoofd. Het was niet af. Het klopte nog niet helemaal. En dus deed ik niks. Ik had natuurlijk ook gewoon kunnen beginnen. In het klein. Kunnen proberen, testen, falen. Mijn perfectionisme killde ieder creatief idee.” En terwijl ik dat las, realiseerde ik me dat ik het weer aan het doen ben. Ik ben weer aan het wachten totdat alles perfect is, totdat ik toch opeens slaag in die freelance schrijverscarrière zodat het verhaal naar buiten logisch en kloppend blijft. Maar dat is niet wat het is. Ik heb het geprobeerd, ik heb het getest en nu ben ik hier. En nu ga ik gewoon weer schrijven, zonder al die bijbedoelingen en hoge verwachtingen die ik had van mezelf. Gewoon omdat ik er blij van word en omdat het kan.

2 Reacties

  • Anne

    Herkenbaar, vooral ’t perfectionisme en de ‘druk’ die komt kijken bij je eigen verwachtingen. Mooi dat je weer schrijft! Mij lukt het nog niet zo. Taal is altijd mijn ‘wapen’ geweest – is het nog steeds.. Toch mis ik nu ik enkel voor mezelf schrijf soms ook een stukje ‘goedkeuring’; een gegeven dat naadloos aansluit op de voornaamste oorzaak van perfectionisme. Taal stelt mij(/ons?) gelukkig in staat een heel andere schijn op te doen, zo nodig 😉

    Ik blijf nog even in de introspectie hangen voor ik (na afgelopen week een teentje in ’t water te hebben gestoken) volop ga voetje-baden.. Maar hier kom ik nog eens langs, de eerste indruk is goed (et voilá xD)!

    Succes!
    Anne

    • elmay

      Wat jammer dat je er ook last van hebt – dat perfectionisme. Hopelijk ben je snel weer in staat om volop in het water te springen, ik merk in ieder geval dat het plaatsen van deze blog veel goeds gedaan heeft. Door met de billen bloot te gaan en de verwachtingen achter me te laten, heb ik al weer stukken meer inspiratie en zin om door te gaan. Succes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *