Gedachten

Iedereen heeft een mentale gezondheid

Een aantal maanden geleden kwam ik via mijn werk voor Young Impact in contact met Leonie. Zij wilde een actie lanceren om aandacht te vragen voor mentale gezondheid en kon daarbij mijn hulp gebruiken. Niet lang na ons eerste mailcontact ontmoette ik haar samen met haar partner in crime Joeri. Ik was meteen enorm onder de indruk van deze twee mensen. Zij een creatieve onderneemster en hij een stoere Amsterdamse politieagent. Zo verschillend, maar beiden met een heel eigen verhaal op het gebied van psychische klachten. Vandaag lanceren deze twee toppers de #IKBENOPEN challenge: een landelijk initiatief om het taboe rondom mentale gezondheid voor eens en altijd bij het grof vuil te zetten. Want wat is dat toch met dat taboe? Waarom is het niet gênant om te zeggen dat je een blindedarmontsteking hebt, maar doen we wél heel geheimzinnig over een depressie of angststoornis? Zoals Leonie zegt: ‘Iedereen wordt geboren met zowel een fysieke als een mentale gezondheid. Waarom wordt er dan bijna alleen maar gepraat over het fysieke deel?’

De meeste mensen kennen mij als die vrolijke en levenslustige Elmay. Gelukkig maar, want tegenwoordig voel ik mij ook 90% van de tijd zo. Maar dat is lang niet altijd zo geweest. In mijn puber- en studententijd heb ik mij op momenten vreselijk ellendig en ongelukkig gevoeld. Ik voelde mij onzeker, onbegrepen en zat eigenlijk nergens echt op m’n plek. Ik was de vreemde eend in de bijt en zat constant in een spagaat. Dat zorgde er soms zelfs voor dat ik niet zo goed snapte wat ik in godsnaam op deze aardbol deed. Ik schopte tegen alles en iedereen aan, zocht naar negatieve aandacht en kampte met enorme stemmingswisselingen. Gelukkig lukte het mij toch om het geluk na te jagen, kwamen er hele goede dingen op mijn pad en ga ik nu meestal fladderend de dagen door. Toch zie ik mijn goede mentale gezondheid niet als een vanzelfsprekendheid. Ik ben mij er van bewust dat dit in de toekomst zomaar weer om kan slaan en ik ga er voorzichtig mee om. Ik ben een gevoelsmens en een denker, twee eigenschappen die ervoor zorgen dat ik snel neerslachtig kan zijn of negatieve energieën oppik. Gaandeweg leer ik steeds beter hoe ik hier mee om kan gaan en voel ik ook steeds meer vrijheid om mijn grenzen aan te geven. Als iets of iemand niet bijdraagt aan mijn geluk, vind ik het tegenwoordig niet zo moeilijk meer om daar een streep doorheen te zetten.

 

 

Wanneer ik op een random verjaardagsfeestje ben of met collega’s aan de lunchtafel zit, gaat het maar zelden over mentale gezondheid. In sommige settingen wordt er überhaupt vrij snel voorbij gegaan aan hoe de aanwezigen zich écht voelen en moet het allemaal vooral heel gezellig zijn. In dat laatste geval heerst vaak de gedachte dat gezelligheid niet hand in hand kan gaan met kwetsbare gesprekken. Terwijl voor mij geldt dat de meest memorabele avonden vaak ook wel iets van somberheid of tranen met zich mee brengen. Even ontladen en daarna keihard feesten en dansen. En ja – waarvoor heb je eigenlijk al die sociale contacten en ‘vrienden’ als je daarbij niet eens je ei kwijt kunt?

Op het gebied van lichamelijke gezondheid zijn er natuurlijk ook nog steeds taboes en ongemakkelijkheden. Ik heb nog nooit iemand te koop zien lopen met een negatieve SOA-test, jij wel? Het ding is alleen dat er vooral op het gebied van mentale gezondheid nog zoveel te winnen valt als er iets meer openheid zou zijn. Het feit dat je met die depressie of burn-out moet kampen is al vreselijk, maar dat het dan ook nog voelt alsof je daarin de enige bent moet pas echt vernietigend zijn. Zullen we afspreken dat we de komende week allemaal minstens één keer een open gesprek voeren over mentale gezondheid? Bijvoorbeeld over deze blogpost, de #IKBENOPEN challenge of een eigen ervaring die je wilt delen. Misschien werkt het bevrijdend voor jezelf of misschien help je er onbewust je gesprekspartner mee. Maar laten we het vooral doen voor die mensen die in stilte moeten lijden omdat er zoveel ongemakkelijkheid rondom het onderwerp heerst. Als wij met zijn allen even door die ongemakkelijkheid heen bijten, helpen we daar uiteindelijk misschien wel heel veel kwetsbare mensen mee. Dan maar even ongemakkelijk. Dat is niets vergeleken bij dat uitzichtloze zwarte gat waar momenteel duizenden mensen tegenop boksen. Doe je mee?

Je kunt dus al helpen door simpelweg het gesprek rondom mentale gezondheid op gang te brengen. Wil je een stapje verder gaan en meedoen met de challenge van Leonie en Joeri? Dat kan door op jouw social media-account mensen met mentale problematiek een hart onder de riem te steken. Post jouw foto en persoonlijke verhaal met de hashtag #IKBENOPEN. 

5 Reacties

  • Nikita

    Ik vind dit echt een hele mooie oproep en een mooi artikel. Ik weet namelijk wat ’t is om met mentale problemen door het leven te gaan. Ik ben nu 22 en vorig jaar in maart stond ik op het randje van een burn-out. Waar ik van aan het herstellen ben. Ik praat er wel steeds meer over, omdat ik niet anders kan. Ik maak mezelf gek als ik het alleen probeer op te lossen. Mensen schrikken altijd als ik ze dat vertel. Meestal krijg ik de reactie dat ik nog veel te jong ben om een burn-out te krijgen. Maar eigenlijk zou niemand mentale problemen mogen hebben. Spijtig genoeg gebeurt het wel en veel. Ik heb het heel lastig met aanvaarden dat ik nu niet alles kan en soms na een drukke werkdag al bekaf ben. Normaal ben ik iemand die het leven met twee handen pakt en bruisend door het leven danst. Dat dat nu niet kan is iets wat ik heel moeilijk vind. Mensen zeggen altijd va

    • Nikita

      Oeps, ik drukte perongeluk op de knop haha. Ik ga eventjes verder hier. Mensen zeggen altijd hardop; ‘Nikita lacht altijd en ziet alles zo positief, d’r leven moet wel perfect zijn’. Mijn leven is verre van perfect en net als iedereen heb ik mijn eigen problemen. Wanneer ik dan vertel waarmee ik struggle schrikken mensen altijd. Sommige dagen zijn een strijd om uit m’n bed te komen en te gaan werken of iets te doen. En hoe lastig ook, ik doe het wel altijd weer. Omdat ik geen opgever wil zijn. En ja, ik lach altijd. Omdat ik geloof dat humor en positiviteit de wereld overeind houdt. En humor is voor mij het beste medicijn om door het leven te raken, ook als het heel erg moeilijk wordt. Iemand die ik goed heb gekend had ook mentale problemen en ooit ben ik eens naar haar toe gegaan om mijn hart te luchten. En zij gebruikte een hele mooie uitspraak en hij is zo waar. Ze zei namelijk dat als iemand zijn been breekt, iedereen die persoon helpt en alle begrip heeft als hij of zij afhaakt of iets niet gaat doen. Want iedereen ziet dat gips en weet dat er iets ergs gebeurd is. Maar als je mentale problemen hebt, dan ziet niemand een gips of verband. De enige die die pijn kan waarnemen is jijzelf. En met geluk de mensen die je goed kennen en merken dat je niet in je normale staat bent. Soms heb ik het gevoel dat ik zeur als ik over mijn mentale problemen begin. Ook wanneer ik m’n grenzen aangeef. Van de week had ik het daar nog moeilijk mee. Maar praten helpt. En je kan dit nooit alleen aan. Het is geen probleem om jezelf keer op keer te bewijzen. Maar je kunt ’t niet alleen 🙂

      • elmay

        Hoi Nikita,
        Dankjewel voor je uitgebreide en mooie reactie! Het is helemaal waar wat jouw vriendin zegt: een gebroken been is veel makkelijker omdat dat zichtbaar is. Ik hoop dat er vandaag met de #IKBENOPEN challenge al veel verandert om mensen meer bewust te maken van de problematiek en dat we er in ieder geval open over kunnen praten. Veel liefs voor jou!

  • Céline

    Wat een mooie challenge! Echt heel mooi dat je dit zo open en eerlijk met ons deelt. Een van de redenen waarom ik ben gaan bloggen over mijn onzichtbare ziekte (fysiek) MS is om taboes te doorbreken. Want ook dit gaat vaak gepaard met mentale problemen omdat de symptomen van onze ziekte in de meeste gevallen niet meteen zichtbaar is. Waarbij we net zoals mensen met mentale problemen, vaak een masker opzetten. Ik denk er even over na en misschien neem ik wel deel aan de #ikbenopen-challenge. Top!

    • elmay

      Bedankt voor het compliment en wat goed dat jij zo open blogt over MS! Ik denk dat je daar heel veel lotgenoten mee kunt helpen. Eigenlijk doe je stiekem zo al je eigen #ikbenopen challenge 🙂 Liefs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *