Geen categorie

Lachende traan

Het zijn die keren dat je even snel onbezorgd naar de wereld keek. Met passie voor alles wat je nog niet kende en verdriet voor alle schepen die je misschien al lang had moeten verbranden. Of die keer dat je in het raamkozijn zat terwijl een paar donkere, vrolijke haartjes boven je sweater uit sprongen en opgelucht naar adem hapten. Die trui die ik altijd naar me toe trok en die haartjes die ik dan reanimeerde met mijn handen en lippen. Alles wat overblijft van jouw lievelingsplekje in mijn huis is een slecht stilleven van drogend wasgoed. Jouw armen waarmee je al zoveel vrouwen had omhelsd voelden speciaal voor mij gemaakt. Jouw ogen leken aan me vast geplakt te zijn vanaf het moment dat ik een ruimte betrad en bleven daar hangen tot het moment dat ik je ondergedompeld had met zoenen en al lang weer verdwenen was. Bij jou stonden mijn emoties altijd op scherp. Ik wist nooit of ik nu lachend huilde of huilend aan het lachen was, die twee waren altijd onlosmakelijk met elkaar verbonden. Je was nooit mijn grote liefde, je bent het project van mijn leven. Het lijkt een proef waarin al mijn zintuigen worden getest en al mijn emoties  op het spel worden gezet. Je verspreidt je geur op plaatsen waar ik je net vergeten ben, je schrijft je naam in boeken die me een veilig gevoel zouden moeten geven en je draait onze liedjes terwijl andere geuren, stemmen en namen zich in mijn brein proberen te nestelen. Ik heb ertegen gevochten, ik heb het geprobeerd. Iemand met nul winnaarsmentaliteit en een eeuwig verblijf in ‘de put’ tijdens Ganzenborden wilde opeens  verbranden, verwijderen en overleven. Ik geef me over, jij hebt gewonnen. Laat me los, laat me gaan, laat me leven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *