Gedachten

Laten we het in ieder geval proberen

Gisteren had ik een knutseldag met de vrouwelijke kant van het gezin. Van takken die we langs de kant van de weg vonden en gedroogde bloemen maakte ik met mijn moeder, zus en schoonzus een mooie lentecreatie. Een welkome afwisseling tijdens deze crisis situatie. Al blijft het toch vreemd, elkaar begroeten zonder elkaar aan te raken. Je kleine nichtje die je eigenlijk heel hard wilt knuffelen, maar alleen van afstand een beetje kunt toelachen. Panisch doen over uit welk glas je drinkt. En natuurlijk het feit dat je je constant af moet vragen: ‘kan dit wel?’.

Toen ik thuis kwam, zat ik even op de bank door Instagram te scrollen. Ik schrok van alle negatieve berichten die ik toen opeens las. Bekende Nederlanders die berichten plaatsten met ”BLIJF GVD THUIS”, ”Je bent echt ZO dom als je nu naar buiten gaat”, ”Waarom zou je nu naar het bos gaan, zo’n lekker weer is het niet eens” en ”Wow zó moeilijk is het écht niet om gewoon thuis te blijven”. Los van het feit of deze mensen gelijk hebben of niet (daar moet het RIVM maar iets van vinden), werd mijn bubbel van de afgelopen weken wel heel abrupt lek geprikt.

De afgelopen weken zijn raar, maar toch word ik nog steeds blij van alle goede dingen die deze coronacrisis óók teweeg brengt. Ik zie de mooiste initiatieven van kleine ondernemers, heel Nederland biedt zich massaal aan om anderen te helpen, mensen letten meer op elkaar en het leven wordt een stuk simpeler. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje en dat voel je ook. We zijn fysiek verder van elkaar verwijderd dan ooit, maar toch heb ik mij nooit eerder zo verbonden gevoeld. Er heerst veel positiviteit en strijdkracht, ondanks alle heftige gebeurtenissen die zich ondertussen afspelen. Het bestaat allemaal naast elkaar.

Deze nieuwe, op angst en frustratie gebaseerde golf van de afgelopen dagen, vind ik dus een beetje lastig. Dat radicale oordelen, daar ga ik niet zo goed op. Moeten we elkaar écht zo hard veroordelen omdat we een blokje om gaan of een boswandeling maken? Ik weet het niet. Hopelijk duurt deze negatieve golf maar kort en zijn een paar dagen voldoende om de mensen die de regels écht volledig negeren wakker te schudden. Want hee – deze crisistijd duurt waarschijnlijk nog wel eventjes. Laten we er samen het beste van maken en een beetje lief blijven voor elkaar. 🙂 Enneh, dat zal niet altijd volledig lukken (mij zelf ook niet), maar laten we het in ieder geval proberen.

*

Deze gedachten werden vandaag versterkt door meditatie van Sascha Talia, die je via deze link kunt volgen. Gedurende de lock-down op Ibiza neemt zij iedere dag een geleide meditatie op, waar ik inmiddels enorm fan van geworden ben. In de video van vandaag las zij onderstaand Taoïstisch verhaal voor over een Chinese boer.

Er was eens een straatarme Chinese boer, die een klein huisje had met een heel klein beetje grond. En hij had een paard, waar hij goed voor zorgde. Maar op een dag liep het paard weg en kwam het niet terug. Alle dorpelingen hadden medelijden met deze arme boer en kwamen hun medelijden bij zijn huis betuigen: ‘Wat vreselijk toch voor je’, zeiden ze ‘dat je het al zo moeilijk hebt en nu ook nog je paard moet missen. Hoe moet je nu verdergaan?’ Maar de boer haalde slechts zijn schouders op en zei: ‘Ach, ik weet niet of het slecht is. De toekomst zal het leren.’

Na een week kwam opeens het paard weer terug draven naar de boer, en had tot ieders verrassing een aantal wilde paarden bij zich. Opeens had de boer een hele toom met paarden, allemaal even mooi, jong en sterk. Verheugd kwamen de dorpelingen bij de boer en riepen jubelend: ‘Wat een groot geluk is je ten deel gevallen, wat geweldig!’ Maar de boer haalde slechts zijn schouders op en zei: ‘Ach, ik weet niet of het geluk is. De toekomst zal het leren.’

De zoon van de boer begon daags daarop de wilde paarden te temmen en af te richten, hij was een behendig paardenrijder. Maar een van de paarden bleek moeilijker te zijn dan gedacht en wierp de jonge man af. Die kwam ongelukkig ten val en brak beide benen. De dorpelingen kwamen al weeklagend van medelijden weer bij de boer en riepen: ‘Dat dit jou nu moet overkomen. Nu kan je zoon niet eens meer helpen met je zware werk en je wordt al wat ouder. Wat verschrikkelijk voor je.’ Maar de boer haalde opnieuw zijn schouders op en zei: ‘Ach, ik weet niet wat verschrikkelijk is. De toekomst zal het leren.’

Een paar weken later kwam er een afgezant van de keizer in het kleine dorpje om er alle jongemannen mee te nemen, die in naam van de koning het leger in moesten omdat er een oorlog was uitgebroken er er soldaten nodig waren om de vijand te bevechten. De zoon van de boer kon niet meegaan. ‘Wat heb jij een geluk!’ riepen de dorpelingen. ‘Misschien,’ antwoordde de boer. 

Met dit verhaal wil Sascha ons eraan herinneren dat je niet te snel moet oordelen. Een bepaalde gebeurtenis brengt nooit alleen maar geluk of alleen maar ongeluk. Ik vond het in ieder geval mooi passen bij mijn gedachten van vandaag. Ik wens je veel gezondheid en geluk, stay safe.♥️

2 Reacties

  • Nikita

    Ik blijf het zeggen dat de wereld inderdaad liefde nodig heeft nu. We beoordelen elkaar constant. Ik werk in een supermarkt en ik hoor het constant. Er wordt ruzie gemaakt, mensen snauwen elkaar af. We zijn bang en dat begrijp ik. Maar die negativiteit gaat het echt niet verbeteren hoor. De wereld heeft nu hoop, liefde en positiviteit nodig. Maar de dingen die jij vertelt over verbondenheid voel ik ook. En dat is inderdaad een heel mooi gevoel!

    • elmay

      Dankjewel voor je mooie reactie. Wat vervelend dat je dat dagelijks meemaakt nu, maar van jouw instelling zullen wel veel mensen iets opsteken! <3 Keep up the good work.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *