Gedachten

Our Planet aftermath: wat doe ik nu eigenlijk werkelijk voor een beter klimaat?

Stiekem kijk ik graag naar natuurdocumentaires. Misschien heeft het iets te maken met het feit dat ik vroeger graag natuurfotograaf wilde worden. We hadden het al helemaal uitgedacht in ons gezin: mijn zus zou dan dokter worden in de afgelegen gebieden waar ik fotografeerde en mijn broer zou als militair de boel in goede banen leiden. Mijn zus en broer hielden zich aan de afspraak, alleen van mijn carrièreplannen kwam weinig terecht. Afgelopen week zag ik de documentaireserie Our Planet op Netflix en die zette mij behoorlijk aan het denken: wat doe ik nu eigenlijk werkelijk voor een beter klimaat?

Vallende walrussen

Voor wie Our Planet nog niet gezien heeft: als kijker denk je dat je een mooie natuurdocumentaire gaat kijken, maar in werkelijkheid zie je de verwoestende impact van onze leefstijl op het klimaat. En vooral: op de dieren die op onze aarde leven. In de serie zit één specifieke scene waarin te zien is hoe walrussen, die normaal uitrusten op ijsplaten (die er nu dus niet meer zijn), met zijn honderden hutje mutje op een eiland zitten. Er is veel te weinig ruimte voor al die walrussen en ze drukken elkaar dood wanneer ze over elkaar heen kruipen om een plekje te bemachtigen. De dieren kruipen ook een steile rotswand op, omdat ze daar verwachten rust te vinden. Echter zijn walrussen nagenoeg blind en dus storten veel van hen te pletter op de rotsen. Echt vreselijk. En zo zie je in de documentaire nog véél meer dieren die het moeilijk hebben.

Vijf richtlijnen

Na het zien van dit soort beelden, word ik altijd een beetje misselijk en moedeloos. Misschien zijn de beelden zelfs een beetje te erg en werken ze verlammend. Want ja, wat kan ik nu nog doen voor die arme walrussen? Het kwaad is al geschied. Eigenlijk wil je helemaal niet weten dat dit gebeurt. Desondanks zocht ik op wie de makers van deze documentaire zijn en kwam ik erachter dat het Wereld Natuur Fonds heeft bijgedragen aan de productie. Op hun website geven ze vijf tips om bij te dragen aan een betere wereld: eet zoveel mogelijk plantaardig, koop alleen vlees en vis dat duurzaam geproduceerd is, maak gebruik van groene energie, koop geen palmolie waarvoor bossen gekapt moeten worden en check waar de houten en papieren producten vandaan komen die je koopt. En wat blijkt dan? Ik scoor op geen één van die vijf aspecten honderd punten. Best wel belachelijk.

Lucky Janus

Zeven jaar geleden heb ik een jaar of drie vegetarisch gegeten. Destijds was dat nog niet zo gewoon als nu, zeker niet in mijn omgeving. Op een gegeven moment was ik het zat om altijd ‘moeilijk’ te zijn of een salade met geitenkaas te eten en gaf ik het op. De laatste maanden twijfel ik wel eens of ik niet weer 100% vegetarisch zal gaan eten, gewoon omdat het eigenlijk best wel achterhaald is om nog vlees te eten. Afgelopen weekend was ik bijvoorbeeld bij mijn ouders, die net een nieuwe kip hadden toegevoegd aan de beestenboel. Janus. Super leuk, zo’n nieuw huisdier en iedereen was druk met wat Janus allemaal wel en niet aan het doen was. Maarja, terwijl je die nieuwkomer dan met zijn allen zit te aanschouwen, zitten op hetzelfde moment ook zes mensen een broodje kipfilet in hun mond te proppen. Dat is wel gek, toch?

Een zinloos gevoel

Ik besprak deze struggle met een collega en we kwamen tot de conclusie dat ‘geen vlees eten’ gewoon best wel nutteloos kan voelen. Bedoel: met het oprapen van een stuk plastic heb je het gevoel dat je direct een bijdrage kunt leveren aan een schonere planeet. Maar het is niet alsof die ene kipfilet die jij níét eet, dan ook meteen niet meer geproduceerd wordt. En ja, natuurlijk, als we er met z’n allen voor zorgen dat er minder vraag is naar vlees zal er natuurlijk wel iets veranderen. Maar het voelt soms ingewikkeld en zinloos. Daarnaast kan ik die ‘weerzin’ bij het eten van vlees vrij goed onderdrukken en zie ik daar niet altijd direct een levend dier in. Het is best makkelijk om je kop in het zand te steken. Totdat ik dus met Janus zit te spelen terwijl ik zijn broer op een broodje naar binnen schuif. Toch voel ik wel echt de urgentie om iets te doen en gewoon actie te ondernemen. Daarnaast helpt eerlijkheid en het gesprek erover aangaan (of erover schrijven) denk ik ook al. Want als we allemaal alleen al een beetje erover nadenken, verandert er al een hele hoop.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *